BONJOUR DE FRANCE !! Een echt vakantiekaartje.

Een echt vakantiekaartje

Ik denk dat niemand er nog eentje verstuurt als ie op reis is. Vroeger was dat heel gewoon, en eigenlijk ook gewoon leuk om te doen.

Het begon al bij het kaartenrek: minutenlang draaien, kiezen, en dan toch dat plaatje met die stralend blauwe lucht die je zelf nooit zo hebt gezien. Dan zoeken waar ze postzegels verkochten (bijna nooit waar je de kaarten kocht) en aan de picknicktafel zitten met een pen die half leeg was. Vier regeltjes om te vertellen dat het weer goed was en het eten ook. Meer ruimte was er niet.

En je moest ze wel op tijd versturen, zeker als je in bijvoorbeeld Frankrijk zat. Anders was je eerder thuis dan dat het kaartje er was. Maar ook dat hoorde erbij: een kaartje dat weken later op de koelkast kwam te staan. Of in de rand van een spiegel gestoken werd. 

Nu doen we het digitaal. Of zelfs dat niet eens: we appen en bellen vanaf ons vakantieadres dat het een lieve lust is. Overal hoor je tingeltjes afgaan, en het lijkt wel of men het leuk vindt dat iedereen kan meegenieten van het gesprek. Of gaat een mens automatisch harder praten als ie belt? Het valt me ook op dat veel mensen de telefoon niet meer aan hun oor houden maar voor hun gezicht, dan kun je ook nog meegenieten van wat de ander terugzegt. Soms hilarisch, meestal irritant.

Nee, dan vroeger: je moest naar de telefooncel in het dorp. Soms weinig bereik, en dan bellen met de deur open en luid praten... Nul privacy... Dat zou tegenwoordig niet meer mogen!

Misschien moeten we dit jaar toch maar weer eens een kaartje sturen. Het komt vast aan als we allang thuis zijn, maar dat hoort er nu juist bij.

Fijne dag allemaal... Oh ja, ‘t regent hier. Lekkkeerrrrr!

▶️  Mijn kaartje komt dit keer uit Deauville !

Stuur jij dit jaar een kaartje? Laat het weten in de reacties.